Mijn hele leven tot nu toe heeft gedraaid om het wel of niet nemen van mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik heb er jaren over gedaan om het concept te snappen en vervolgens ook toe te passen in mijn leven. En.. ik ben er nog steeds mee bezig!

Het vereiste bij mij wel een dosis moed en lef om me op dit gebied te begeven. En een veilige omgeving om dat te leren ontwikkelen. Het ging dan ook niet zonder horten en stoten, er waren heel veel hobbels die ik moest overwinnen. Uiteindelijk besloot ik het volgende: ‘ik ga lachend leren’! Het leven was al zolang serieus en soms moeilijk, dat het lachen me vaak verging. Dat is veranderd en vind ik inmiddels zo leuk dat ik er anderen graag bij help!

Eigen verantwoordelijkheid, hoe leg je dat uit?

Het verschil zit hem in het toestaan. Als je de ander toestaat jouw energie op te zuigen of jou geïrriteerd te laten zijn is dat niet de verantwoordelijkheid van die ander, maar die van jou zelf. Jij voelt je leeg of geïrriteerd, dat is jouw gevoel in reactie op die ander. Want ga maar na, er zijn mensen die met die collega of schoonmoeder op kunnen schieten zonder die emoties die jij ervaart.

Eigen verantwoordelijkheid is iets anders dan accepteren wat de ander doet!

Soms kan het begrip ‘eigen verantwoordelijkheid’ verstandelijk begrepen worden, maar gevoelsmatig en in gedachten is het toch ‘die ander z’n schuld’ dat jij je zo voelt. Blijven geloven dat dat echt zo is, is ook een optie. Want dat zorgt ervoor dat je zelf niets hoeft te doen. Maar, op die manier blijft de wond wel bestaan.. je kunt zelf kiezen.
Dat iemand iets ‘triggert’ in jou, maakt die ander niet verantwoordelijk voor het gevoel dat bij jou ontstaat. Dat vond ik aanvankelijk erg moeilijk te bevatten. Maar ik ben gaan beseffen dat als ik mijn eigen verantwoordelijkheid neem ik niet automatisch accepteer wat die ander doet, ik accepteer mijn eigen gevoel hierin. Dat is stap 1! Als je begrijpt waardoor die ander je triggert, je eigen emotionele wond leert kennen, dan kun je er anders mee omgaan: stap 2. Dan gaat bij wijze van spreken de emotionele lading er na verloop van tijd vanaf.

Emotionele wond – een metafoor

Een mooie vergelijking of metafoor van emoties die getriggerd / geraakt worden bij jou is je voor te stellen dat je een wondje op je arm hebt waar een pleister overheen zit. Telkens als iemand anders de pleister eraf trekt en in het wondje (jouw emotie) gaat peuren doet het pijn. Soms een beetje, soms veel afhankelijk van hoelang het wondje er al zit of hoe groot de wond is. Wondjes kunnen helen, wanneer je beseft dat dit wondje jouw wondje is en jij ook baas bent over het pleistertje. Met zorg en aandacht, tijd en liefde zal je gaandeweg de wond helen.

Maar dan? Je bent je er bewust van dat jouw emoties jouw eigen verantwoordelijkheid zijn. Hoe ga je daar dan mee om? In mijn coaching help ik mensen te ontdekken wat het nou precies maakt dat de energie weglekt of de irritatie zo hoog op loopt. Dat je eigenlijk uit balans raakt door een andere persoon in je omgeving. Het begint met zelfonderzoek.

Zelfonderzoek kun je op allerlei manieren doen. Je kunt mediteren, erover praten, testjes invullen, erover lezen of een proces (oefening) doen waardoor je ontdekt wat er bij jou speelt voor en op het moment dat je energie weglekt of de emotionele wond pijnlijk is. Welke vorm je ook kiest of al gekozen hebt, het pad of het proces aangaan zal je hoe dan ook heel veel opleveren. Mij inspireert het nog elke dag, want als ik mijn eigen verantwoordelijkheid niet hervonden zou hebben was er geen Coffee and Coaching ontstaan en al zeker geen blog over eigen verantwoordelijkheid

Ik wens je een mooie dag!