T deed vandaag in ons coachgesprek haar best aan mij duidelijk te maken hoe moeilijk ze het vaak had. Hoe wanhopig ze soms voelde. "Wat moet je daarvoor doen?", vroeg ik haar. "Hè, wat moet ik daarvoor doen?, herhaalde ze, volledig in verwarring geraakt. "Ja, wat moet je daardoor doen?", herhaalde ik weer. "Het valt nog niet mee om je wanhopig te voelen. Daar moet je best veel voor doen."

Schrikken

Na bekomen te zijn van de eerste schrik, wilde ze wel kijken wat ze ervoor moest doen. "Kun je als je dat wilt nu weer bij dat gevoel komen?", vroeg ik haar. Dat kon ze wel. "Mijn ademhaling gaat omhoog", zei ze. "En mijn spieren spannen zich aan." "Wat zeg je tegen jezelf en waar is je aandacht op gericht?", vroeg ik haar. T ging terug naar zich wanhopig voelen. "Waar moet ik het vandaan halen? Hoe kan ik het veranderen? Wat moet ik doen? Ik ben wanhopig. Kan ik het wel? Gaat het me wel lukken?" En zie, daar was T's handleiding om zich wanhopig te voelen. T keek me nog steeds niet begrijpend aan.

Sterk

Voordat we nu een hele discussie gaan voeren over waar dit om draait, wil ik eerst even verder met je kijken, zei ik. Kun je je ook een situatie herinneren dat je je heel sterk voelde? Dat kon ze ook. Wat moet je daarvoor doen?, vroeg ik haar weer. Ik vroeg haar zoveel mogelijk terug te gaan naar de situatie en na te gaan wat ze daar deed. Ze ging meteen rechtop zitten en begon diep adem te halen. Ze zag er heel rustig en sterk uit. En dat was ook wat ze in die situatie had gedaan. Rustig blijven, rust uitstralen, heel dicht bij zichzelf blijven. Het begon T te dagen waar ik heel wilde.

Zware emoties

Het is dus niet zo dat emoties je overkomen. Je kiest er zelf voor. Weliswaar meestal volledig onbewust, waardoor je het idee hebt dat het je allemaal overkomt. Door je bewust te worden wat je doet, hoe je het doet, kun je er ook voor kiezen er uit te stappen. Hoewel het soms heerlijk kan zijn om er voor te kiezen je verdrietig te voelen. Televisieprogramma's als Spoorloos en Vermist spelen daar uitstekend op in.