Misschien denkt u wel wat is er zo bijzonder aan een bord met schillen.Terwijl ik in mijn tuin zit te genieten van de laatste zonnestraaltjes, doen deze schillen mij aan iets heel anders denken dan aan een geschilde appel of gepelde sinaasappel.Ze doen mij denken aan mijn eigen (innerlijke) groei. Door anderen wordt ik vaak gezien als een sterke, daadkrachtige en sociaalvaardige vrouw. Dit is de buitenkant, de schil dus, die laat ik aan iedereen zien. Toch heb ik het in de afgelopen jaren aangedurfd heel voorzichtig, schilletje voor schilletje, mijzelf af te pellen. Geen gemakkelijke weg om te gaan. Eén schilletje, om aan mijn kinderen te laten zien dat ik ook verdriet kan hebben, niet altijd precies weet wat ik moet doen en zelfs mijn fouten laat ik nu aan ze zien. Een ander schilletje stond voor het tonen van mijn eigen smaak, er gewoon vooruit komen wat ik mooi en lelijk vind. Het lijkt zo gemakkelijk, je niets aantrekken van wat een ander vind.

Dan volgt er nog een schilletje dat ik de naam ‘Grenzen’ zal geven. Als iemand te laat komt, of een afspraak verschuift, ben ik de eerste die begrip toont. Toch vind ik het niet prettig. Juist omdat ik zoveel begrip voor de situatie heb, zijn er steeds meer mensen die hier misbruik van maken. Door heel langzaam dit schilletje te verwijderen zie ik steeds vaker kans mijn grens aan te geven en zelfs te behouden. Dit is een proces dat volgens mij een levenlang zal duren. Een schilletje dat in het verlengde van het voorgaande ligt, heet ‘aardig gevonden worden’. Heel veel energie heeft dit schilletje mij gekost. Altijd maar meegaan met anderen, niet dwars willen liggen, me gedragen zoals ik denk dat een ander van mij verwacht. En weet u wat zo leuk is, toen dat schilletje eenmaal gevallen was bleek, dat hoe minder ik mijn best hiervoor deed, hoe meer mensen mij aardig vonden.  Terwijl ik aan het schrijven ben, besef ik dat er weer een schilletje gevallen is.Dit zal niet de laatste zijn. Dit is voor mij een proces dat voortduurt. Hoe is dat voor U?