Opgelucht, met sterretjes in haar ogen en met rode wangen van de opwinding stapt ze uit de (les)auto. "Yes", zegt ze met luide stem "eindelijk kan ik weer zelf autorijden, zonder de 'toeristische’ route te moeten pakken als excuus om niet de snelweg op te hoeven". Over rijangst praat je niet zo makkelijk, veel cliënten schamen zich hiervoor. Als het al tegen vriendinnen wordt verteld, is de reactie zo vaak "daar heb jij toch geen last van, je bent zo zelfstandig". Na jaren niet meer op de snelweg te durven rijden is het haar eindelijk gelukt! Na een korte therapie en een aantal therapeutische autorijlessen kan ze ontspannen de weg weer op.

Ze is niet de enige die last had van rijangst. Een half miljoen Nederlanders kampt met hetzelfde probleem als zij, blijkt uit onderzoek van het ministerie van Verkeer en Waterstaat. Mensen met rijangst durven de auto niet meer in en zoeken alternatieven om van a naar b te reizen. Ze pakken de trein, bus of carpoolen en soms wordt de eigen auto zelfs verkocht. Na een (auto) ongeluk of na een traumatische ervaring komt soms jaren later ineens de rijangst om de hoek kijken. Niet altijd heeft dit te maken met het autorijden zelf. Vaak is hieraan vooraf al eens een andere angst ontstaan, bijvoorbeeld angst om in een lift te stappen. Dit is redelijk makkelijk op te lossen. Je neemt de trap of als dit niet mogelijk is ga je gewoon naar een andere winkel.

Als je echter geen auto meer durft te rijden, word je wereld ineens een stuk kleiner en wordt je afhankelijk van de hulp van anderen. En dat vindt niet iedereen even prettig. Rijangst wordt al jaren aangepakt door gespecialiseerde instructeurs. Maar zulke cursussen beginnen meteen in de auto. Op de korte termijn lijkt dit prima te werken. Ik zeg echter: "ga eerst op zoek naar de oorzaak van de angst, voordat je iemand weer achter het stuur zet". De kans is dan veel groter dat deze therapie een lange termijn oplossing biedt.

Warme energieke groet,

Cisca Holkamp