Doen, we zijn altijd aan het doen. We vinden dat we doelen moeten stellen, moeten presteren. En dat het liefst 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Veel mensen gunnen zichzelf geen moment van rust meer.

In vroegere tijden was het niet mogelijk om 24 uur per dag te doen.  Aan het einde van de dag werd het donker en koud. Het enige wat dan mogelijk was, was rondom het kampvuur zitten en je warmen en tot rust komen bij het vuur.

In de huidige tijd hebben we elektriciteit en kunnen we 24 uur per dag bezig zijn. Bovendien voorziet  onze technologie ons van een voortdurende stroom van informatie. Er wordt van ons verwacht dat we ‘bij blijven’ en mee gaan in deze maalstroom van doen en doelen stellen.

Ook al voelen we de druk die hiermee gepaard gaat, we gaan door.

Een doel is altijd ergens naar toe. En zolang we aan het doel werken, aan het doen zijn, meten wij alles af aan dat doel: hoe ver nog, hoeveel nog, hoelang nog. En als we dan het doel bereikt hebben, vertrekken we direct weer naar het volgende doel. En al tijd zijn aan het doen en is er het gevoel van ‘er nog niet zijn’ .

Hoe zou het zijn als je er al was? Wat als je gewoon er kunt zijn. Niet meer bezig zijn met wat je zou willen hebben, met het najagen van doelen.
Als je afstand neemt, de stilte (in jezelf) zoekt, dan vindt je rust. De mannen om het kampvuur vonden starend in het vuur de rust die ze nodig hadden na de jacht.
Tegenwoordig scharen wij ons niet meer rond een kampvuur na een jachtige dag, hoe vinden wij de broodnodige rust?

Door alleen maar te zijn, nu op dit moment en even te stoppen met doen creëer je rust in een druk bestaan.  Neem eens een paar minuten om te gaan zitten en vraag jezelf eens af:

Hoe gaat het met me?
Welke gedachten komen er in me op?
Wat doen die gedachten met me?
Wat voel ik in mijn lichaam?

Je hoeft geen antwoorden te vinden op die vragen, observeer alleen wat er in je opkomt en wat je erbij voelt.  Het maakt niet uit wat het is, alles is goed. Je hoeft er geen oordeel over te hebben, je hoeft er niets mee te doen.