Even pauze.

Ons drukke leven de dag vandaag maakt dat we het risico lopen dat we meegezogen worden in een negatieve spiraal van steeds meer doen, steeds harder werken, steeds meer presteren. We gaan als een gek tekeer en er lijkt geen rem op te zitten van wat we allemaal in een hoog tempo voor elkaar krijgen. We zijn hier trots op en als een soort drug motiveert ons dit om nog meer, nog beter te doen. Via allerlei beloningen worden we hiertoe aangezet. Hetzij door geld, doordat ons ego gestreeld wordt, door de stoffen die vrijkomen in onze hersenen en door aanmoedigingen van anderen en onszelf. We worden tot hoge hoogtes opgedweept.

Soms hebben we deze opdweping nodig om iets bovenmenselijks te presteren of om records te breken. Vaker is echter deze spiraal negatief omdat er niet op tijd op de rem getrapt wordt. Dan is er geen sprake meer van in- en ontspanning maar alleen van inspanning. Het is ook heel verleidelijk om steeds maar door te gaan. Het gaat toch goed? Nu niet de flow onderbreken! Straks lukt het niet meer en is de betovering weg. Nee, we laten ons nu door niets en niemand tegenhouden! Herkent u het?

Het is vaak heel lastig om op momenten dat het goed gaat een adempauze in te lassen. Om even gas terug te nemen. Om even een dag niets te doen. Vanuit het verleden zijn we opgevoed om steeds maar aan het doen te zijn. Stil zitten is er niet bij en ledigheid is des duivels oorkussen. Steeds is daar een opvoedende dwingende stem die zegt dat we door moeten gaan. Hij geeft ons geen rust. Gek genoeg negeren we onze innerlijke stem als we in een persoonlijk veranderingsproces zitten. Als we het juist nodig hebben om door te zetten. Om patronen te doorbreken, om resultaat te boeken. Dan zouden we niets liever dan leuke ontspannende dingen doen. Dan willen we er niet aan denken dat we wat te doen hebben. Dat we hard aan het werk moeten.

Alle twee levert pijn en ongemak op. Het eerste op lange termijn en het tweede op korte termijn. Het eerste is vernietigend en de tweede is levensverlengend. Als we het eerste negeren komen we vanzelf bij het tweede uit. Als u uzelf niet voldoende ontspant, niet voldoende rust neemt, geen adempauze inlast, geen herstelmomenten plant, steeds maar door gaat. Gaat de vlam vanzelf een keer uit. Vuur heeft zuurstof nodig om te kunnen branden. Als u niet letterlijk lucht schept, dooft uw vuur.

Dan komt u tot de ontdekking dat u een veranderingsproces nodig heeft om oude patronen te doorbreken. Om uw vuur weer aan te wakkeren. Om het anders te gaan doen. Om meer acht op uzelf te slaan. En zie, dan heeft u diezelfde aanmoedigingen nodig om door te pakken. Om uzelf te dwingen hard te werken. Niet te stoppen en niet de moed op te geven.

Zeg nu niet dat u dan niet genoeg energie meer heeft. Het is namelijk uw reactie op die innerlijke stem die bepaalt of u doorgaat of stopt. Uw reactie bepaalt of u op de juiste momenten pauze neemt. Uw reactie bepaalt of uw vuurtje blijft branden of dat u snel opgebrand bent. Van nature zal uw lichaam altijd datgene willen doen wat goed voor u is. Uw lichaam wil overleven. Dus als uw innerlijke stem zegt dat het tijd is om pauze te nemen, neem die pauze dan. Wissel inspanning met ontspanning af en uw vuur blijft branden.

Bent u het met me eens of juist oneens? Heeft u een ervaring met het onderwerp en wilt u meepraten? Schrijf hieronder uw reactie!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Auteur van het boek: Ik ben GELUKKIG, u ook?
ISBN 9789081588515

Voor meer informatie: www.deditio.nl