Ik kreeg zojuist een mailtje van een jongeman, die over de jaren heen zo af en toe gesprekken en Nucleus sessies met mij deed. Ik was op slag ontroerd door zijn dank voor al die jaren dat ik voor hem klaar had gestaan. En dat overkomt me vaker. Dat ik ontroerd raak bedoel ik, door dankbaarheid van anderen tegenover mij, van anderen tegenover anderen.

Het is niet gebruikelijk dat mensen je echt bedanken voor je diensten. Dankbaarheid is uberhaupt geen gemeengoed. Dat was het al niet toen in de eerste eeuw mensen gewoon door de wil van iemand, van melaatsheid werd genezen. Van de 10 kwam er maar één terug om de genezer te bedanken.

Wij kunnen geen dank afdwingen van onze clienten. Misschien vinden we het zelfs ongepast om sowieso  iets dergelijks te vragen. We worden er immers ook voor betaald.
Okee, als je geld als energie ziet, dan krijg je je energie die je geïnvesteerd hebt, in vaste (hoewel digitaal?) vorm weer terug. En je hebt een 'contract' afgesloten, waarbij de ene dienst de ander waard is.

Is dankbaarheid dan zo weinig waard, dat we dit niet zullen durven vragen? Gek, we leren onze kleintjes: "En wat zeg je dan?". En zonder meer geef ik toe hoeveel meerwaarde de uitgesproken dank van een client heeft. Ik zie het me al zeggen: "En, wat zegt u dan?". Maar mijn ontroering toont de zeldzaamheid ervan.

Ik heb er het volgende op gevonden. Allereerst mijn eigen instelling. In de sessies ben ik er 100% voor mijn client. Er bestaat op dat moment niets anders. Al mijn ervaringen, mijn schade en schande, mijn pijnen, mijn vreugden en genietingen, mijn investeringen in studie, tijd, enthousiasme en geld, alles is beschikbaar voor mijn client. Mijn wil hem of haar oprecht te helpen, verwoordt zich als liefde voor de ander.

Ik vind dus dat ik récht heb op dank. De Nucleus Methodiek die ik gebruik, gaat naar de kern van alles wat iemand soms vele jaren lang heeft tegengehouden, ziek heeft gemaakt of andere schade heeft aangericht. En ik kan dat tamelijk ongekend snel helpen veranderen.
Daarmee heeft zo'n sessie diepgaande invloed op het verdere leven van mijn client; en vaak genoeg hoor ik soms jaren later nog steeds hoe de veranderingen zich voortzetten.

Mijn tweede stap is dus mijn clienten er van te doordringen, hoe snel ze gegroeid zijn en hoe een enkele sessie een equivalent is van jarenlange psychotherapie en chemie. Daarom zijn evaluaties een belangrijk onderdeel in het traject. We vergeten namelijk snel. Dat was met die melaatsen waarschijnlijk net zo, dat was met de schenker aan het hof van de Farao ook, die Jozef vergat na zijn vrijlating. En het komt zelfs voor dat enkele clienten bij mij klagen dat de Nucleus Methodiek niet werkt, simpelweg omdat men vergeet, waar hij of zij vandaan kwam.

Daarom neem ik afscheid na een sessie met de woorden: "Je kunt me altijd mailen, als er iets is. Je mag me echter vooral ook mailen als je merkt wat er nu veranderd is. Ik ben gewoon benieuwd naar het effect!" Dat werkt vaak wel. Feedback is voor mij belangrijk, maar als het met oprechte dankbaarheid gepaard gaat, is dat een dikke dot slagroom op de taart.
Of, om het in een variatie op de prediker (Salomo) te zeggen:"..er is niets beter onder de zon is dan zich te verheugen in zijn werk wat hij onder de zon verricht en het goede [hoort] voor al zijn harde werk.."

Het is al net zo ongebruikelijk na enige tijd navraag te doen; omdat ik de Nucleus Methodiek op zijn effectiviteit graag wil zien (en ook waar deze dat niet is). Daarom hebben wij (met wie ik samenwerk) een evaluatieformulier ontworpen, dat terugkomt op de eerste intake. En tegelijkertijd een deel 'wetenschappelijke lijstjes' gebruik (PUL en KKL voor insiders). Het opnieuw stellen van de intakevragen levert een subjectieve weergave, die voor mij en de persoon het belangrijkst is. Soms wijkt die van de wetenschappelijke lijst af...

En zo 'zie' ik dan opnieuw hopelijk het goede van het harde werk dat ik met plezier onder de zon doe.
En als ik dan een 'hartelijk dank' lees in de bijschrijving op mijn bankrekening, dan kan mijn dag niet meer stuk.